Wolfgang Bauer ได้รับรางวัล Outstanding Contribution to Peace เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว รางวัลวารสารศาสตร์ Fetisovซึ่งได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นรางวัลที่ใหญ่ที่สุดในโลกสำหรับวารสารศาสตร์นานาชาติ สำหรับรายงานของเขา ผู้ถูกลืม.

ในสุนทรพจน์ตอบรับเข้าเรียนในไซปรัส เขาได้กล่าวถึงการใช้เวลาสองสัปดาห์ในโรงพยาบาล Al-Naw ในเมือง Omdurman ซึ่งเป็นสถานผ่าตัดแห่งสุดท้ายในเมืองหลวงที่ถูกปิดล้อมของซูดาน ซึ่งเขาและช่างภาพ Johanna Maria Fritz เป็นหนึ่งในนักข่าวชาวต่างชาติเพียงกลุ่มเดียวในประเทศ

เขาใช้โอกาสนี้ออกคำเตือนโดยสิ้นเชิงต่ออุตสาหกรรมว่าแรงกดดันทางการค้าและการคิดบรรณาธิการแบบอัลกอริทึมกำลังผลักดันนักข่าวให้ละทิ้งเรื่องราวที่สำคัญที่สุด และซูดานซึ่งเป็นหนึ่งในความขัดแย้งที่ร้ายแรงที่สุดและถูกละเลยมากที่สุดในโลกกำลังชดใช้

ภาพจากรายงานพิเศษของ Die Zeit: ‘อาชญากรรมสงครามใน Al-Fashir’

โดย โวล์ฟกัง บาวเออร์

ฉันขอขอบคุณคณะลูกขุนที่มีความกล้าหาญที่จะไม่ละสายตาจากความน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นและยังคงเกิดขึ้นในซูดาน
ธุรกิจสื่อของเราก็เป็นเช่นนี้: เราให้ความสนใจน้อยลงเรื่อยๆ

เราอยากอยู่ในสำนักงานของเราและหาข้อมูลทางโทรศัพท์ดีกว่า บ่อยครั้งที่เราออกไปหาผู้คน ไปยังหมู่บ้านต่างๆ ที่จะตัดสินอนาคต
เราติดอยู่ในอัลกอริธึมของระบบบรรณาธิการมากขึ้นเรื่อยๆ
หัวข้อใดได้รับการคลิกมากที่สุด หัวข้อใดนำไปสู่การสมัครสมาชิก
โลกแห่งกิจกรรมและการเชื่อมโยงระหว่างประเทศกว้างใหญ่มาก แต่โลกแห่งการสื่อสารมวลชนเชิงพาณิชย์กลับเล็กลงและแคบลงเรื่อยๆ
เรามักจะรายงานเกี่ยวกับสุขภาพจิต ความร่วมมือ รายได้ วิธีหาเงิน และ Trump-Boy

เรารายงานเรื่องที่ไม่คาดคิด สิ่งใหม่ และความซับซ้อนน้อยลงเรื่อยๆ

และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราแทบไม่เคยรายงานเกี่ยวกับความขัดแย้งที่นองเลือดที่สุดในยุคของเรา: สงครามในซูดาน
ฉันได้รายงานเกี่ยวกับความขัดแย้งมากมายทั่วโลก แต่ฉันไม่เคยสูญเสียคำพูดไปมากเท่ากับในช่วงสองสัปดาห์นี้ในโรงพยาบาล Al-Naw ในเมือง Omdurman ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเมืองหลวงของซูดาน
ในขณะนั้น เมื่อกว่าหนึ่งปีที่แล้ว อัล-นอเป็นโรงพยาบาลเพียงแห่งเดียวในเมืองหลวงของซูดานที่ยังคงมีศักยภาพในการปฏิบัติการสำคัญๆ มันเป็นที่พึ่งสุดท้ายสำหรับคนนับหมื่น
ความหวังสุดท้ายของพวกเขา

ความหวังที่อาจไร้ประโยชน์สำหรับคนจำนวนมาก
การเสียชีวิตในโรงพยาบาลแห่งนี้ ซึ่งล้อมรอบด้วยแนวหน้าทั้งสามด้าน และถูกยิงด้วยจรวดเกือบทุกวัน เป็นเรื่องที่ล้นหลาม
ฉันเชื่อ ฉันรู้จักความตาย

มันเป็นเพื่อนคู่หูในงานของฉัน – แต่ความตายครั้งนี้เป็นเรื่องใหม่สำหรับฉัน มีคนตายมากมายในพื้นที่เล็กๆ แบบนี้ และมีเพียงไม่กี่คนในยุโรปที่ใส่ใจกับความทุกข์ทรมานนี้

ในระหว่างการวิจัย เรา – ช่างภาพ โยฮันนา มาเรีย ฟริตซ์ และฉัน – เป็นนักข่าวต่างชาติเพียงคนเดียวในประเทศขนาดใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บและเลือดออกนี้
ไม่มีใครรู้จำนวนเหยื่อของสงครามครั้งนี้ที่แน่นอน ไม่มีใครนับคนตาย คนบาดเจ็บ คนถูกข่มขืน

ไม่มีใครสนใจอีกต่อไปแล้ว

หรือเราเคยใส่ใจ? สำหรับผู้นำฝ่ายต่อสู้ สงครามเป็นธุรกิจที่ดีกว่าสันติภาพมานานแล้ว ชาติมหาอำนาจอย่างอเมริกาและยุโรป ต่างหันหลังให้ซูดานตกอยู่ภายใต้กรงเล็บและความกระหายอำนาจของมหาอำนาจระดับภูมิภาคที่ปลดปล่อยออกมา
หากอนาคตกำลังถูกเขียนขึ้นในแอฟริกาเป็นเรื่องจริง มันจะเป็นอนาคตที่สิ้นหวังอย่างยิ่ง

เพราะ ไม่ใช่แค่ซูดานเท่านั้นที่ยังมีเลือดออก แต่ยังมีมาลี ไนเจอร์ และบูร์กินาฟาโซด้วย. สถาปัตยกรรมของรัฐของภูมิภาคทั้งหมดกำลังพังทลายลง

ภาพ: Die Zeit

ถ้าเราไม่สนใจความทุกข์ทรมานของผู้อื่น ความเจ็บปวดของมูนา มาเจ็ก ความเจ็บปวดของฮัสซัน อัล-ตะฮัน ของไซนับ อิสซา ของนาดา อับดุลกัสซิม อย่างน้อยเราก็ควรใส่ใจความเจ็บปวดของเราเอง

เรายังไม่รู้สึกถึงมัน ฝันร้ายนี้ยังดูห่างไกล แต่ฝันร้ายของเพื่อนบ้านก็อาจเป็นของเราในไม่ช้า

เพราะเหตุนี้ฉันจึงขอให้ทุกคนอย่าหันหลังกลับ!

ในโลกนี้มีความทุกข์มากมาย มันยากที่จะทน หลายคนมองออกไป ฉันเข้าใจสิ่งนั้น แต่ฉันไม่สามารถ ฉันกลัวที่จะมองออกไป ฉันกลัวที่จะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปบางส่วน ฉันกลัวที่จะสูญเสียเหตุผล ฉันหายใจ เหตุผลที่ฉันกิน เหตุผลที่ฉันคิด

ฉันมีคนมากมายที่ต้องขอบคุณ ก่อนอื่น อิสมาอิล อัล ชีกี เพื่อนและนักแปลของเรา ช่างภาพ โยฮันนา มาเรีย ฟริทซ์ และความอดทนของเธอ ทีมบรรณาธิการของฉัน ผู้มีความคลั่งไคล้ในเชิงพาณิชย์ในการส่งนักข่าวไปยังประเทศต่างๆ เช่น ซูดาน

และฉันขอขอบคุณแพทย์ พยาบาล และอาสาสมัครทุกคนที่โรงพยาบาล Al-Naw สำหรับสิ่งที่พวกเขาทำทุกวัน รวมถึงคืนนี้ด้วย ซึ่งจะเป็นอีกคืนหนึ่งที่ผู้คนเสียชีวิตใน Al Naw

อ่านรายงานที่ได้รับรางวัล.

โพสต์ อย่าละสายตาจาก: Wolfgang Bauer จาก DIE ZEIT เกี่ยวกับสงครามที่ถูกลืมของซูดาน ปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อ WAN-IFRA.